به گزارش روابط‌عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، سی و ششمین جلسه از سلسله نشست «بازارشکرفروشان» با بازخوانی قصه‌های پیامبران در متون کهن فارسی توسط سیدعلی میرفتاح، ۲۹ مهرماه در سالن صفارزاده برگزار شد.

سیدعلی میرفتاح در این جلسه اظهار کرد: امروز نقطه عطف در تاریخ انبیاست چون از امروز داستان حضرت ابراهیم که پدر توحید نامیده می‌شود را آغاز می‌کنیم. ابراهیم رسم توحید را بنیان گذاشت به طوریکه شأن و راه و روش پیامبران بعد از ایشان هم بسیار متفاوت و پر از درس عبرت شد؛ هم درس تمدنی و هم درس دینی.

او ادامه داد: حضرت ابراهیم در زبان عبری ابرام یا ابراهام گفته می‌شود و اینکه چرا ابراهیم شده و چرا در قرآن اسم او تغییر پیدا کرده و اینکه چه کسی بوده یا شباهت‌های او با زرتشت چه بوده از مواردی است که در متون مختلف به آن پرداخته شده است.

میرفتاح همچنین یادآور شد: رام به معنای شهر و ابرام به معنای پدر شهر است و به همین دلیل هم آغاز تمدن و شهرنشینی با او باب شده است. حضرت ابراهیم (ع) پدر تمدن است به این معنا که شاید مساجد به او برگردد؛ مسجد به معنای جایی که خدا را در آن مکان نیایش کنند. 

این پژوهشگر با اشاره به اینکه زندگی حضرت ابراهیم (ع) سیر خیلی عجیبی دارد، گفت: برخی پیامبران قبل از مبعوث شدن هم داستان‌های جالبی داشته‌اند و حضرت ابراهیم(ع) از جمله آنهاست. در جوانی بت‌شکن شد و بعد ماجرای او با همسرش ساره و سپس با همسرش هاجر و بعد قصه به آتش افتادن و بعد کشتن فرزند. خانه کعبه را هم حضرت ابراهیم بنا کرده و از دعاهای اجابت شده دعای ایشان است. ما بعد از حضرت ابراهیم همه میراث‌دار این پیامبر هستیم.

او همچنین بیان کرد: الان مستندات باستان‌شناسی درباره چیزهایی مثل خانه کعبه وجود دارد که غیرقابل انکار است. حضرت ابراهیم (ع) در کعبه دعا می‌کند و خواسته‌اش اجابت می‌شود. او درباره مکه دعا می‌کند و اینکه پیامبری برگزیده شود و دین پیامبر اسلام پدید می‌آید. خدا محنت‌هایی به حضرت ابراهیم (ع) داد که به هیچ پیامبری نداد.

میرفتاح افزود: روایت مهم دیگر در قرآن این است که حضرت ابراهیم (ع) با اینکه فرد بسیار مهربان و خیرخواه بوده اما بسیار اهل مجادله بود، حتی با خدا. بر همین اساس گویی خدا از بندگانی که چون و چرا می‌کنند، هم چندان بدش نمی‌آید اگر چه حتما باید همیشه ادب داشت. تنها پیامبری که خدا به او لقب «خلیل الله» عطا کرده حضرت ابراهیم است و خلیل به معنای دوست است. دوست همچون خلالی است که در دل آدم فرو می‌رود. حضرت ابراهیم مهم‌ترین عامل مقابله با ظلم و ستم است که در دوره نمرود زیست.

او در ادامه داستان حضرت ابراهیم را از تاریخ بلعمی و بعد تفسیر سورآبادی خواند.